لعن یهود

در قرآن کریم، خداوند یهودیان را صرفاً به دلیل یهودی بودنشان لعن نکرده است. بلکه لعن متوجه کسانی است که به سبب کفر، پیمان‌شکنی، عصیان، تجاوز از حدود الهی، تهمت به حضرت مریم (ع) و نسبت‌های ناروا به خدا، مستحق لعن شده‌اند. بنابراین، این لعن شامل آن دسته از یهودیانی می‌شود که با آگاهی از حقانیت اسلام، از روی عناد و لجاجت با آن دشمنی کرده و در صدد پنهان کردن حقیقت برآمده‌اند.

واژه «لعن» و مشتقات آن در مجموع 41 مرتبه در قرآن به کار رفته است. «لعن» در زبان عربی به معنای دور شدن شخص از رحمت، خیر و عطوفت است که نتیجه آن گرفتار شدن در خشم و غضب الهی است. لعن الهی یعنی دور شدن شخص از رحمت و لطف خداوند متعال؛ همچنین لعن مردم یعنی درخواست دور شدن شخص از رحمت و لطف الهی و درخواست خشم و غضب خدا برای او.

بررسی آیات قرآن نشان می‌دهد که خداوند گروه‌های مختلفی از مردم را لعن کرده است. از جمله عناوینی که مورد لعن خدا در قرآن قرار گرفته‌اند، می‌توان به این افراد اشاره کرد:

• کافران (بقره: 89)
• مشرکان (فتح: 6)
• منافقان (توبه: 68؛ فتح: 6)
• کتمان‌کنندگان حق (بقره: 159)
• قاتلان (نساء: 93)
• پیمان‌شکنان (مائده: 13؛ رعد: 25)
• ستمکاران (اعراف: 44)
• دروغ‌بندان به خداوند (هود: 18)
• آزاردهندگان خدا و پیامبر (احزاب: 57)

قرآن نه تنها این افراد و گروه‌ها را لعن کرده است، بلکه از مخاطبان خود نیز می‌خواهد آنان را لعن کنند (بقره: 159). همان‌طور که مشخص است، افراد در همه این موارد با ارتکاب کارهایی بین خود و رحمت الهی مانع ایجاد کرده‌اند و در نتیجه گرفتار خشم و غضب الهی یا در اصطلاح «ملعون» شده‌اند.

یهودیان زمان نزول قرآن

یهودیان مدینه از مدت‌ها پیش از هجرت پیامبر خدا (ص) به این شهر، ساکن آن بودند و منتظر ظهور پیامبر (ص) بودند. از این رو انتظار می‌رفت یهودیان به پیامبری که منتظرش بودند و بر اثر بشارت‌های پیامبران بنی‌اسرائیل او را همچون پسران خود می‌شناختند، ایمان بیاورند؛ اما نه تنها ایمان نیاوردند، بلکه حتی حاضر نشدند در کنار حضرت زندگی مسالمت‌آمیز داشته باشند. آنان به تدریج پیمان‌های خود را نقض کرده و به شایعه‌پراکنی، خبرچینی و توطئه‌چینی برای ترور پیامبر (ص) اقدام کردند؛ حتی در هنگام جنگ، از وطن خود دفاع نکردند و دست در دست دشمن از پشت به هم‌وطنان خود خنجر زدند.

قرآن در آیات متعددی یهودیان زمان نزول قرآن را لعن کرده است. بررسی این آیات نشان می‌دهد یهودیان به این دلایل لعن شده‌اند:

1. کفر و ایمان نیاوردن (بقره: 88)
2. کفر و ایمان نیاوردن به قرآن با علم به حقانیت آن (بقره: 89)
3. کتمان حقیقت و هدایت (بقره: 159)
4. نقض و شکستن پیمان (مائده: 13)
5. اعتقاد به بسته‌بودن دست خداوند (مائده: 64)
6. عصیان و تجاوز از حدود الهی (مائده: 78)
7. بهتان زدن به حضرت مریم (ع) (نساء: 156)

همان‌طور که مشخص است، یهودیان در هیچ آیه‌ای به دلیل یهودی بودن لعن نشده‌اند، بلکه آنان با ارتکاب کار نادرست یا اعتقاد به عقیده‌ای باطل بین خود و رحمت الهی، مانع ایجاد کرده‌اند؛ در نتیجه لعن و غضب الهی شامل حالشان شده است. مهم‌ترین عامل لعن یهودیان در قرآن، «کفر» آنان است. «کفر» در لغت به معنای رد کردن، قبول نکردن و توجه نداشتن به چیزی است؛ از آثار آن می‌توان به بیزاری جستن، پنهان کردن و پوشاندن اشاره کرد. بر اساس این معنا، هر که چیزی را که باید بپذیرد و قبول کند، نه تنها نپذیرد و قبول نکند، بلکه بدان بی‌توجهی کند، از آن بیزار باشد و خرید لایسنس نود 32 همیار نود 32 سعی در محو و نابودی آن داشته باشد، کافر به شمار می‌آید.

لعن یهودیان از سوی خداوند اختصاصی به قرآن ندارد و حتی مطابق کتاب مقدس خود یهودیان (تَنَخ) نیز خداوند بارها آنان را لعنت کرده است؛ برای نمونه مطابق این کتاب، اگر کسی خدایان غیر را پرستش کند، ملعون است و بنی‌اسرائیل بارها در تاریخ مرتکب این گناه شده‌اند.

بنابراین، آیات متعددی از قرآن نشان‌دهنده لعن یهودیان است؛ اما در هیچ‌کدام از آنها یهودیان به دلیل یهودی بودن لعن نشده‌اند، بلکه آنان به لحاظ کفر، نقض عهد، پیمان‌شکنی، عصیان و تجاوز از حدود الهی، بهتان زدن به حضرت مریم (ع) و اعتقاد به بسته‌بودن دست خدا لعن شده‌اند. از آنجا که «کفر» مهم‌ترین عامل لعن یهودیان در قرآن است، این لعن فقط یهودیانی را در بر می‌گیرد که با وجود علم به حقانیت اسلام، نه تنها به آن ایمان نمی‌آورند، بلکه در مقام دشمنی با آن برآمده و کوشیدند حقیقت را پنهان و نابود کنند.